АСПИРАТО̀РЕН1, -рна, -рно, мн. -рни. Спец. Прил. от аспиратор; аспирационен. Аспираторна уредба.

АСПИРАТО̀РЕН2, -рна, -рно, мн. -рни. Фон. Прил. от аспирата; придихателен. Аспираторни съгласни.


Източник: Речник на българския език (онлайн)