ДЕЛИКА̀ТНИЧЪК, -чка, -чко, мн. -чки, прил. Умал. от деликатен. — А да го видите само какъв ми е деликатничък, какъв ми е възпитаничък — казваше сияеща майката на двете дошли на гости богати лели. П. Незнакомов, БЧ, 34.


Източник: Речник на българския език (онлайн)