ДЕНКЧЍЙКА ж. Жена денкчия. Макар и да беше [Спасуна] отлична денкчийка, майсторите я приемаха неохотно поради избухливия ѝ характер и сега, подобно на Шишко, стоеше без работа. Д. Димов, Т, 228.


Източник: Речник на българския език (онлайн)