ДОБРОПОРЯ̀ДЪЧЕН, -чна, -чно, мн. -чни, прил. Остар. Книж. 1. Който се извършва прилежно, съвестно; добросъвестен. После упражнението с правописателното правило.. составление е.. на добропорядъчното речение или произношение. Н. Хилендарец, СПП, 7.

2. Много порядъчен.


Източник: Речник на българския език (онлайн)