ЖАНДА̀РИН, мн. жандàри и (пренебр.) жандаря̀, м. Остар., сега простонар. Униформен полицай; жандарм, жандар, жандармин. – Жандарин ми проводили обирниците. Паниците и менците ми щели да вземат, защото не съм си плащал данъка. А. Каралийчев, ЛС, 53. Беше еснно време, дошел бе в село един жандарин да събира с кмето данъко, та тоя кмет какво не прави да ни вземе скритите тия грошовци за детето. Н. Попфилипов, СбЗР, 64. – Бягайте! Много жандаря надойдоха... Ходят от къща в къща... – едва изрече той... Момичето се втурна в стаята. Ив. Венков, ХКН, 19. Един от тях [недоволните ученици] е дошъл буквално гол до фабриката за бира, гдето жандарите го настигнали и повърнале назад, за да се избегне скандалът. С, 1894, бр. 1485, 4.
– Друга форма: джандàрин.