ЗАБА̀ВНОСТ, -ттà, мн. няма, ж. Рядко. Качество или проява на забавен1. Не едно, не две имена можеха да се изредят на хората из рода на дядо Слави, Рачо Самсара и Кръстан касапина, но докато и те и подобните им, въпреки всичката им забавност будеха съжаление, осъждане или неодобрение, имаше един човек между тях, едничкото име на когото можеше да докара усмивката и на най-начумереното лице. Й. Йовков, ПК, 35.