ЗАКЪ̀ЛЧВАМ, -аш, несв.; закъ̀лча, -иш, мин. св. -их, св., прех. Започвам да кълча; заизвивам, закършвам. Ж. си закълчи пръстите злобно. Ив. Вазов, Съч. Х, 34. Оркестърът оглушително засвири и няколко двойки закълчиха тела на дансинга. закълчвам се, закълча се страд.
ЗАКЪ̀ЛЧВАМ СЕ несв.; закъ̀лча се св., непрех. Започвам да се кълча; заизвивам се, закършвам се. – Моля, господине! Моля, госпожо! Какво обичате, госпожице? – закълчи се старият, като повтаряше запомнените от дюкяните по пазара думи. О. Василев, ЖБ, 78. Темпикоооо, Темпикоооо... – закълчи се и се закиска изведнъж той. П. Незнакомов, БЧ, 41.