ЗАНДА̀НА ж. Нар.-поет. Зандан. „Извади ме, арапске девойке! / Извади ме от темна зандана, / ке те земам за млада невеста.“ Нар. пес., СбБрМ, 64. Я отвори тевната зандана, / дека има вода до рамена, / та фрли там Йованчо детенце. Нар. пес., СбНУ ХLII, 223. Па ги [юнаците] забра арватска девокя, / откара ги на нойните двори, / затвори ги у кале големо, / у калето у темна зандана, / дека нема слънце да ги види! Нар. пес., СбНУ Х, 81.