ЗАХУБАВЯ̀ВАНЕ1, мн. няма, ср. Диал. Отгл. същ. от захубавявам1; разхубавяване1.

ЗАХУБАВЯ̀ВАНЕ2, мн. няма, ср. Диал. Отгл. същ. от захубавявам2 и от захубавявам се; разхубавяване2.


Източник: Речник на българския език (онлайн)