ИЗВЀТРЕН, -а, -о, мн. -и. Прич. мин. страд. от изветрям като прил. Геол. За скала – който е изменен, разрушен в резултат на изветряне; изветрял. Като че ли българите упорито са търсили най-измитата земя, най-изветрените скали, за да посадят там село. То е прилепнало о камъка подобно на дива коза. В. Мутафчиева, ИКМ, 28.