ИЗПРУ̀ЖЕН, -а, -о, мн. -и. Прич. мин. страд. от изпружа и от изпружа се като прил. Разг. Обикн. за крак или друга част от човешко или животинско тяло – който е изопнат, опънат; протегнат, изтегнат. Тя беше сложена на леглото, с изпружени ръце край тънкото ѝ тяло. На пода се бе отпуснал Костас Милонас, заровил лице в леглото на мъртвата си щерка. Д. Талев, ГЧ, 463–464. Човекът прибра изпружените си крака и като се облегна на стената, отново затвори очи.