ИЗРЪКОПЛЀЩЯ, -иш, мин. св. -их, св., непрех. Остар. Изръкопляскам. С последните два стиха аз знаех, че съм на върха на победата: много, повечето от посетителите, бяха чорбаджии – аз ги жегнах! Ах, защо няма в салона неколцина недоволници от сегашния живот, за да ми изръкоплещят. М. Кремен, СС, 100.