ИЗУМЯ̀Л, -а, -о, мн. изумѐли. Прич. мин. св. деят. от изумея като прил. Разг. Който е побъркан, смахнат. Стисна му се сърцето, не дава нищо, не туря дреха на себе си, ходи парцалив, изумял. Й. Йовков, ΒΑΧ, 182. Привържениците на хана и деспота нарекоха Балдя изумял старец; другите му сочеха юмруците си. Ив. Вазов, Съч. XIV, 134. Погледни са, чак доде си / ти ниско изпаднал: / .. / мекере си станал / на пет старци изумели / и един владика. НБ, 1876, бр. 54, 210. – Не ще те, любе, поканя, / до мене, любе, да седиш, / майка ти мене не щяла. / .. / – Не слушай, любе, хората, / майка ми стара, изумяла.“ Нар. пес., СбВСт, 727.