КА̀ВУ̀РСКИ, -а, -о, мн. -и. Остар. и диал. 1. Прил. от кавур; гяурски, гявурски. — Чуйеш мене, царе Сулимане, / де имаше йедно от кавурска рода, / що си беше Кралевике Марко, / що живеше у Прилепо градо, / ама си йе Марко ю тъмница затворено. Нар. пес., СбНУ XLIII, 45.
2. Като същ. кавурско ср. Тази част от земите на Османската империя, която е населена с немохамедани (християни). Барай, Трено, гюзел Трено! / Како тебе нигде нема, / ни у турско, ни кавурско, / ни у гърчко, каравлашко. Нар. пес., СбНУ X, 39.
— Друга (диал.) форма: к а̀ в у̀ р ц к и.
КА̀ВУ̀РСКИ Остар. и диал. Нареч. от прил. кавурски. И владиката са турски кланяше, / кавурски бога молеше : / „стори ма боже, стори ма, / стори ма и направи ма / на какво годе пиленце“. Нар. пес., СбБрМ, 60.
— Друга (диал.) форма: к а̀ в у̀ р ц к и.