КАЛЀСНИК1, мн. -ци, м. Диал. Калесар. Дамян нарочно, .., покани на годежната софра почти цялото Брястово. Едно нещо само пропусна да направи — не изпрати колесници до двамата си другари. К. Петканов, ДЧ, 429. Отнякъде долетя едно врабче с подуто коремче и изкрещя: — Бърже, тръгвайте подире ми! В съседното село намерих две купи с просо .. Всички пилета полетяха подир калесника. А. Каралийчев, МИ, 91-93. Нито Дани болен лежи, / нито Дани болен гледа, / най си Дани гости дошле, / добри гости калесници, / да иде Дани да кръщава. Нар. пес., СбНУ VII, 11-12.
КАЛЀСНИК2 м. Диал. Обреден хляб, с който се кани на сватба. По селата, кога канят някого на гости, занесват му карта вино и една погача, която наричат: „калесник“. СбНУКШ ч. III, 64.