КАТУ̀НЧЕ1, мн. -та, ср. Диал. Катунарче. Най-подир иде циганче, / циганче, черно катунче, / него е Ненка викнала. Нар. пес., СбВСтТ, 471. — Бре фала тебе, църно циганче, / църпо циганче, църно катунче, / да какво тизе по друми одиш, / .. / да видел ли си Динка девойкя. Нар. пес., СбНУ XLIII, 392.
КАТУ̀НЧЕ2, мн. -та, ср. Умал. от катун; малък катун.