КЛИНК, клѝнкът, клѝнка, мн. клѝнкове, м. Остар. Вид меч. Българската войска била повече конница. Главното ѝ оръдие било: сулици (маждраци), клинкове мечеве, големи щитове и дървени лъкове със стрели. Д. Войников, КБИ, 15-16. Един от войскарите тури клинка на гърдите му и угрозяваше да го прободе. ИХЦ (превод), 235.
— От нем. Klinge.