КОЛА̀НЧЕ ср. Умал. от колан; малък колан. Ванко погледна тънката ѝ снага, пристегната с металическо коланче, и тръгна равнодушно в обратна посока. М. Грубешлиева, ПИУ, 286. Надяваш ла се, Калино, / бачо ти Кольо да доде? / бачо ти Кольо да доде, / армаган да ти донесе? / За бяла шия — герданче, / за тънко кръстче — коланче. Ив. Вазов, Съч. XXIII, 81.