КОНАКЧЍЯ, -ѝята, мн. -ѝи, м. Остар. и диал. 1. Мъж, в чийто дом отсядат да пренощуват пътници. Стекоха се татеви изполичари, конакчии и кирияши. А. Страшимиров, А, 159.
2. Мъж, който временно е отседнал в дома на някого, обикн. по време на пътуване.
3. Мъж, изпратен предварително напред, за да осигури място за нощуване, конак за пристигащите след него. Подигна са Осман паша, / .. / Че отвадя у Недини / той проводи конакчии: / написали конаците / а де — двама, а де — трима, / у Недини — деветмина. Нар. пес., СбГЯ, 53. Дойде редот и во селото на попот да доит царот. Той пущи / конакчии да сторат абер. Нар. прик., СбНУ XIX, 64.
— От тур. konakci. — Други форми: конахчѝя, конашчѝя.