КО̀РТИК, мн. -ци, след числ. -ка, м. Воен. Вид къс и тесен нож с двуостра режеща част и малка дръжка, част от парадната униформа на офицерите и курсантите от морските и въздушните войски. Твоята униформа бе черна, а техните — светлотютюневи. С кортици на поясоците. Г. Стоев, КЛ, 77. Спас енергично смъкна ръкавиците си .. После разтегна колана си и сне кортика. Д. Добревски, БКН, 94.
— Рус. кортик.