КРЕЧАНО̀Г, -а, -о, мн. -и, прил. Диал. Само в съчет.: Жаба кречанога. За жаба — който е с разкрачени крака; кекав. Ми одило раче, що одило, / и ми найде жаба кречанога, / и я зборвит раче осмокраче: / „А егиди жабо кречаного ..“ / Се налюти раче осмокраче, / .. / Си изтъргна пушка .. / да отепат жаба кречанога .. / Си изтъргна сабя шаварлия, / да посечит жаба кречанога. Нар. пес., СбБрМ, 21.