КРИЛЧЀНЦЕ, мн. -а, ср. Диал. Крилце. Кумите повдигнале Маргиното крилченце / и намериле под него гардженце. Л. Каравелов, Съч. I, 114. „Я пей, Марийке, да пейем! / Ако ма, Марийке, надпейеш, / крилцата да ми йотрежеш, / крилцата до крилченцата.“ Нар. пес., СбНУ XLVI, 76.