КУ̀БЯ, -еш и -иш, мин. св. -ях и -их, несв., прех. Диал. Скубя. „За секой сбор сакам по сто алтъни, да така ке ви кажам.“ Кога чуя старците той сбор от старшо, много мъка му паднало. Се въртоа, се сукаа, бре го молиа, арно, ама старио знаеше, оти сет пратени за да ѝ куби. СбНУ XV, 109. кубя се страд., възвр. и взаим. Кога го видела пуста овчарица мъжа си заклан наместо брава, .. списнала да плаче, що е гърло тече, пискай и кубе си косите. СбНУ XIV, 119.