КУКУРУ̀ЗЕН, -а, -о, мн. -и, и -зна, -зно, мн. -зни. Диал. Прил. от кукуруз; царевичен, мисирен. Всред дивия буетак се червенее случаен стрък ружа, зеленее се самотно кукурузено стъбло — посадени, навярно, от вятъра. Ил. Волен, РК, 34. — Я, остави, Митре, с твоите торти няма да ни нахраниш, ами виж да се намери брашънце, та и кукурузно да e! Аман от тоя компир. В. Андреев, С, 1972, кн. 9, 40. На много места по Видинско и по Ломско са хранят хората повечето с кукурузен хляб. Затова и по тези места са сее и обработва много кукуруз. Ступ., 1875, бр. 7-8,60. Не говорим за кукуруза, чийто износ обикновено се продължава на идущата пролет, както това наследи 1902 от добрата кукурузена реколта на 1901. Пряп., 1903, бр. 73, 1. Дълго гледа момъка, който отиваше бързо нататък през кукурузените угари с наведено чело. Ив. Вазов, Съч. XIII, 36. Баща ти прави вретена, / а майка ти ги разнася / по села и по градове, за чисто брашно ръжено, / я кукурузно — просено. Нар. пес., СбВСтТ, 857. Кукурузени листа.