КУМЕНДЖЍЯ, -ѝята, мн. -ѝи, м. Простонар. Златар, куюмджия. Кога чуле mue зборои .. цар Костадин и царица Елена, дуф божи беше им влегол во сърцето и на часот беше повикал сите куменджии при себе и беше и патерал да напраат еден голем кърс позлакен. Нар. прик., СбНУ XXIX, 190. Момчето си рекло со умот да земе едно парченце от златото и да пойде кай некой куменджия, за да го прашат що ет тоа нещо и колко пари чинит. Нар. прик., СбНУ X, 133.