ЛЕЛЀЧЕНЕ, мн. -та и -ия, ср. Остар. и диал. Отгл. същ. от лелеча; вайкане, охкане, лелекане. Наблизо, .., лежеше болен дядо Сава. .. — Невясто, водица! — изпъшка угаснало той, размърда се и с лелечене повдигна сухото си тяло. Елин Пелин, Съч. I, 156.