ЛИСТНА̀Т, -а, -о, мн. -и, прил. За дърво, храст, клон — който има много листа; листат, кичест. Ала гората се радваше на пролетта открито и весело, протягаше към слънцето листнатите си клони, постилаше за сватбен пир зелено ложе от гъсти треви. А. Дончев, СВС, 117-118. Гълъб се обади от клоните на листнатата круша. Д. Марчевски, ДВ, 110. И ето, всичките ученици вече са с по китка хубави вейки в ръка и пръснати на купчинки, закачливо се наддумват, на кого китката е по-голяма и по-листната. Т. Влайков, Пр I, 257. Колко си горо, зелена, / по-боле да си листната, / че имам брата айдука, / потера да го не фане. Нар. пес., СбВСтТ, 232.