МА̀АНЕ1, мн. няма, ср. Простонар. Отгл. същ. от маам1.
МА̀АНЕ2, мн. няма, ср. Простонар. Отгл. същ. от маам2; биене, удряне, бой, побой.
МА̀АНЕ3, мн. -та, ср. Диал. Грубо, дебело изпредена вълнена прежда, която се използва за плетене и тъкане; махане. Мойто либе у гората, / .., / пременено, накитено, / феслето му от кратуна, / пискюля му от маане. Нар. пес., СбВСтТ, 856. Бръкни, моме, извади пръстен, дой, ладоле, / .. / синьо маане на стена виси. Нар. пес., СбВСт, 164.
— Друга форма: ма̀не.
МААНЀ, мн. -та, ср. Вид източна, ориенталска песен с провлачена мелодия с много извивки. Турците бяха застанали в кръг и гледаха. Двама надуваха зурли, двама биеха тъпани, двама пееха маане. А. Дончев, ВР, 255. До късно в нощта се разнасяше тъжният и зноен напев на маанетата. Д. Спространов, ОП, 152.
— От араб. през тур. maanı. — Друга форма: манѐ.