МАГНИТОФО̀НЧЕ, мн. -та, ср. Умал. от магнитофон; магнетофонче. Пълната и мека ръка на шефа посяга към миниатюрното магнитофонче, поставено на бюрото и не по-голямо от пакетче цигари. Б. Райнов, С, 1972, кн. 11, 22.


Източник: Речник на българския език (онлайн)