МАКЍНА ж. Остар. Книж. Машина, механизъм. Тодораки казваше, че клечките били от едно арабистанско дърво. Изрязвали ги с „макина“ по двайсет, по трийсет наведнъж. Д. Немиров, Б, 76. Верминелла през осем часове мъчиха с макина, която ся наричаше пъкъла. ИХЦ (превод), 279. Макинистът от самаго себе или по заповед на капитана поиска да направи макината да върви и даде двойна параходна сила на макината. ЦВ, 1859, бр. 438, 4.
— От ит. machina. — Други форми: макѐна, махѝна — А. Гранитски, Училище за децата (превод), 1852.