МАЧЀНЦЕ, мн. -а, ср. Диал. Умал. от маче; котенце, маценце, маче, маце. „Да гледаме, Стояне, но да струпаме оле-мале .. къща, стига сме мъкнали децата като мачка маченцата си .. по чуждите къщи“. Сл. Македонски, ЕЗС, 51. Момчето зело погачето, зело си още петленцето, .. и маченцето и кренало. Нар. прик., СбНУ ХLII, 201. Кой ни утепа маченцето, кой ни га утепа? СбНУ ХLIХ, 690.