МЕХКЕМЀ, мн. -та, ср. Остар. Турско съдилище. Съдебната зала, дето Берковската Темида раздаваше правосъдие, беше една бедна и гола стаичка в конака, служила по-рано за турско мехкеме. Ив. Вазов, ИСМ, 60. Бояха му се и кадии в мехкемето. К. Христов, ЧБ, 42.
— От араб. през тур. mahkeme. Друга (диал.) форма: мехкямѐ.