МИРО̀СВАМ, -аш, несв.; миро̀сам, -аш, св., прех. Църк. Помазвам, освещавам някого с миро; миропомазвам. Поп Станчо, на излазяне при вратата, дето миросваше, ме благославяше и ми казваше: — Кучешки сине, ти си цял ангел! Ив. Вазов, Съч. Х, 164. Божа майка отговаря: / — Дал Бог добро, свети Иване, / добре ми те Бог допрати, / .. / да ми кръщаш млада Бога, / да го кръщаш и миросаш. Нар. пес., СбВСт, 29. миросвам се, миросам се страд.
МИРО̀СВАМ СЕ несв.; миро̀сам се, св., непрех. Помазвам се, освещавам се с миро; миропомазвам се.
— От гр. μυρώνω.