МИСИОНЀР м. Книж. Обикн. духовно лице, изпратено сред езически или иноверски народи за религиозна пропаганда. Като папски мисионер в Молдавия, Парчевич е прибягнал до помощта на молдавския господар Матей Бесараб. Б. Пенев, НБВ, 33. За католическите мисионери Каниц говори, че те нямат в Българско голямо влияние. Ч, 1875, бр. 10, 461. За да привлекат индианците, мисионерите почнали да им раздават храна и така постепенно край мисиите израснали цели индиански селища. К, 1970, кн. 6, 29.
— Фр. missionnaire.