МИСЛЍТЕЛ, -ят, -я, мн. -и, м. Мъж, който проявява способност за задълбочено, плодотворно, обикн. философско мислене; философ. Много е трудно да се каже кое у него [у Айнщайн] се проявява в по-силна степен — научният мислител или човекът. Матем., 1965, кн. 5, 7. Поетът по призвание е и мислител и в някои от последните стихотворения на Кирила Христова се вижда стремление да вникне вътрешната смисъл на нещата. К. Величков, ПССъч. VIII, 183-184. В това море от песенно богатство ние откриваме целия Добри Христов — човека, музиканта, художника, мислителя, родолюбеца. Ст. Грудев, ББ, 31. На тоя свят съществуват два рода гении: гении художници, у които работи повече въображението, и гении мислители, у които работи разумът. Знан., 1875, бр. 19, 303. Оригинален мислител.