МНОГОЛЮБЀЗЕН, -зна, -зно, мн. -зни, прил. Остар. Книж. Който е много любезен (в 4 знач.); любим, обичан. — На̀ ти Библията, .., на̀ ти Софронието, .. И заедно с това хвъргаше една по една тия до вчера негови многолюбезни книги пред мене. Ил. Блъсков, ДБ, 42. Ща да гледам на бедна горлица, / коя кога затрие своего / сожителя многолюбезнаго, / то не седи више на зелена / млада ветва и коя е цветна. К. Огнянович, ЖА, 42-43.