МОМЍЧЕНЦЕ, мн. -а, ср. Умал. от момиче (в 1 знач.); малко момиче. Моята дъщеря Маргаритка е десетгодишно, синеоко и бледичко градско момиченце. П. Незнакомов, МА, 7. Какини Донини имат четири деца — все момиченца. Т. Влайков, БСК I, 508. И едните, и другите се гледаха с голямо любопитство и докато по-малките момиченца стояха на местата си и все още се държаха за ръце, .., по-големите се трупаха напред и, .., недоверчиво се изглеждаха от глава до пети. Й. Йовков, Ж 1945, 213. Той взел питката, навел глава, повел момиченцето си, завел го в гората. Нар. прик., Христом. КМ II, 174.