МУСТАФЪ̀З м. Остар. Войник от нередовна, доброволческа турска войска; доброволец, опълченец. То [селото] беше по-настрана от пътищата за Стара планина, по които денонощно се движеха редовни турски войски — низами, запасни — редифи, опълченци — мустафъзи, заптиета, обози, плячкаджии. Г. Караславов, Избр. съч. Х, 7. Всеки от 7-тях военни окръга, .., мобилизира .. по два корпуса редифи, по един корпус мустафъзи и по един корпус низами. Пряп., 1903, бр. 18, 2.
— От араб. прeз тур. müstafız.