МЪ̀РЗА, мн. няма, ж. Диал. Мързел (в 1 знач.); мързева, мързеж. Коа дошло време за копане, за прашене, отишол мързло и от пуста мърза пак така беше се вратил дома. СбНУ ХI, 130. — Колкото някой и да обича да работи и да ся учи, но ако има душевна мърза, която йе по-опасна, той пак може да бъде мързлив, защото тя му отузима дързостта. Кр. Пишурка, МК (побълг.), 203-204. Се нашла една глупаа невеста, що си залеала една вечер вода и от мърза, али от будалщина незина не го затворила изворот со капакот. СбНУ ХIV, 121. Оста я мързата, на тия бързата. Погов. П. Р. Славейков, БП II, 13. Който няма мърза, мила му е работата. Н. Геров, РБЯ III, 86.