НЍСКОПЛАТЀН, -а, -о, мн. -и, прил. Книж. 1. Който получава ниско заплащане. Противоп. високоплатен, скъпоплатен. Нископлатен работник. Нископлатен персонал. Нископлатен актьор. Нископлатена работна сила.

2. За който се получава ниско заплащане. Противоп. високоплатен, скъпоплатен. Нископлатен труд. Нископлатена длъжност.


Източник: Речник на българския език (онлайн)