ОКОКО̀ТЕН, -а, -о, мн. -и, прил. Диал. Ококорен; ококорчен. Той не веруише на очите свои, оти гледаат пълн казан со алтъни. Се наведе и зеде два-три и ги пулеше со ококотени очи. СбНУ ХIХ, 49.
