ПАРАТИКЀ ж. Диал. Принудително безделие за земеделска работа поради лошо време (валеж, силен вятър и под.). Като ни е фатила една паратикè — цял ден сме на дугенет.
— От гр. παραθήκη 'притурка' (М. Филипова-Байрова, Гръцките заемки, 1967). — Други форми: п а р а̀ т и к а, п а р а т и к о̀.