ПОБРЪМЧА̀ВАМ, -аш, несв. (рядко); побръмча̀, -ѝш, мин. св. -а̀х, св., непрех. Бръмча малко, кратко време. Наоколо му се завъртя мъхната пчелица, побръмча пред самото му лице, а след това кацна между двата пръста на ръката му. К. Калчев, ЖП, 114.
— Друга (диал.) форма : п о б р ъ н ч а̀ в а м.