ПОБЪ̀РКУВАМ1, -аш, несв. (остар. и диал.); побъ̀ркам, -аш, св., непрех. Побърквам1.
ПОБЪ̀РКУВАМ2, -аш, несв. (остар. и диал.); побъ̀ркам, -аш, св., прех. и непрех. Побърквам2. Неговото [на Платон] достойнство му направило врагове; .. При всичко това, враговете му не побъркуват никак мира, що неговата сполука или неговата добродейност задържа в сърцето му. Ив. Богоров, КП, 1875, кн. 6, 16. Ако тая почивка трае млого, слабостта дохожда и побъркува потребните вършенеа на живота. Ив. Богоров, КП, 1875, кн. 6, 19. побъркувам се, побъркам се страд.