ПРЕЖДЕГОВОРЍВШ, -а, -о, мн. -и, прил. Остар. Книж. 1. Който е говорил непосредствено преди някой друг, обикн. преди говорещия. Преждеговоривши лица. Преждеговоривши народни представители.
2. Като същ. преждеговорѝвш<ият> м., преждеговорѝвша<та> ж., преждеговорѝвши<те> мн. Човек, оратор, който е говорил преди някой друг, обикн. преди говорещия. — Споделям напълно възмущението на преждеговорившите. ВН, 1961, бр. 3033, 4. П р е д с е д а т е л к а. Много интересна и поучителна маска. Заслужава много добра оценка. М ъ ж — ч л е н н а ж у р и т о. Съгласен съм с мнението на преждеговорившата. П. Незнакомов, ДМ, 52.