ПРЕПИКА̀ВАМ, -аш, несв.; препика̀я, -а̀еш, мин. св. препика̀х, св., прех. Обикн. за куче — пикая, изпикавам се върху нещо; припикавам. Даже на кучето си говори на „вие“. Със собствените си уши съм го чувал. „Не бива — казва — да постъпвате така, Ричард! Не бива да препикавате всяко дърво! Изберете си, моля ви, едно дърво и само него си препикавайте!“ Д. Бежански, ТФ [еа]. Оцеляването на глутницата зависи от размера на ловните ѝ територии, затова вълците ги бранят на живот и смърт. Границите си маркират, като препикават пънове и едри камъни и известяват съседите си относно своите права с вой. ЛР, 2003, кн. 12, 8. Видял едно черно, голямо куче, което ходело между купните да ги препикава. Ц. Гинчев, ГК, 317. „Язе [дяволът] препиках царската черка тая дзаран като се миеше и лицето ю се покри саде сос рани.“ СбНУ III, 160. препикавам се, препикая се страд.