ПРИТЍЧАМ1, -аш, несв.; притека̀, притечѐш, мин. св. притѐкох, прич. мин. св. деят. притѐкъл, -кла, -кло, мн. -кли, св., непрех. Диал. 1. За вода, река и под. — стигам до определено място като тека; дотичам1. Мила ле мамо, майчице, / какъв съм сънчец гледала: / .., / мътна ми вода притече. Нар. пес., СбВСт, 1002.
2. За вода, река и под. — прииждам, придохождам. Отишла е Елка / на Дунав за вода, / па притекъл Дунав / кален, та па мътен, / равен със брегове. Нар. пес., СбВСтТ, 966. Зададе се темен, страшен облак, / та удари ситна летна роса, / притекоха сухите долища / та занесе Стайко дюгенете. Нар. пес., СбВСтТ, 224. Ситен ми дъждец удари, / мътни ми доли пойдоха, / бързи ми реки притекли. Нар. пес., СбВСтТ, 166. Рада за вода отиде, / .. / Рада от вода не доде, / а Радината майчица / сама с ѝ с ум беше: / дали ми Дунав притече, / та си ми Рада завлече. Нар. пес., СбНУ XLVI, 143. Кинисала е Дана, / на гости да иде / .. / И га отидоха, / Вардар бил пресушил, / и га се върнаха, / Вардар бил притекъл. Нар. пес., НПМБ, 97.
ПРИТЍЧАМ2. Вж. п р и т и ч в а м.