ПРИТУ̀РЯ1, -иш, мин. св. -их, св., прех. Диал. Поваля, преобърна, прекатуря. Па хвърляа тоя мермер камик, / дете ги е камик надхвърлило, / бориа се шесдесе юнаци, / сите ги е дете притурило. Нар. пес., СбНУ ХLІІІ, 13. притуря се страд. Да даде господ, винари, / .. / кулата да са притури, / момчето да са ютрепе. Нар. пес., ХLVІІ, 136.
ПРИТУ̀РЯ2. Вж. п р и т у р в а м и п р и т у р я м.