ПРОБЪ̀БРЯМ, -яш, несв.; пробъ̀бря, -иш, мин. св. -их, св., прех. Казвам, изговарям бързо, неясно, неразбрано, с бъбрене нещо кратко, обикн. поради напрежение, смущение, вълнение; избъбрям, пробърборвам. — Извинете, може би да съм дошла много рано — пробъбра жената. Елин Пелин, Съч. II, 175. — Невям агарянците до един легнаха на земята — пробъбра войводата между зъби. Ст. Загорчинов, ДП, 403. — Що?... Що има?... — пробъбра Македонски замаяно. Ст. Дичев, ЗС II, 36.