ПРО̀ГИМА ж. Остар. и диал. 1. Закусване, хранене към 10 часа, обикн. на полето. Слънцето се извисило от хоризонта с цяла копраля и станало време за прогима. Н. Хайтов, КПВ [еа]. Та бързам, бързам, мале ле, / за прогима тук да дойда. Нар. пес., Б. Ангелов и др., ОСХ [еа].
2. Втора закуска, която се носи на полето или на работата през големите летни дни към 10 часа; ручок. Търнал бех йоран да йора, / .., / и чеках любе да дойде, / прогима да ми донесе, / пладнина дойде, не дойде. Нар. пес., СбНУ ХIV, 41. Чиято невеста, аман, най-рано дойде, / .. / вутрина рано, аман, с прогимата, / нея да турят, аман, темел на града, / дано се града, аман, града задържи. Нар. пес., СбНУ II, 76.
3. В съчет. с предл. о т, п о. Времето, когато се закусва за втори път към 10 часа. Той написа стара майку бело книга, / та я прати .. в друго село / .. / Кога стигна .. по прогима, / по прогима, .. косна ручок. Нар. пес., СбНУ ХII, 15. Кичили сме гюзел Вълка / йот прогима до пладнина, / че ще Вълка зълва д иде. Нар. пес., СбНУ ХХХIХ, 96.
– От гр. πρόγευμα. — Други форми: п р о̀ г е м а, п р о̀ г ю м а.